Przedszkole nr 10 im. Misia Uszatka jest miejscem radosnej i mądrej zabawy. Tutaj rozpoczyna się droga do świata wiedzy i sukcesu. Wspieramy i wspomagamy rozwój każdego dziecka, poprzez stymulowanie jego aktywności oraz promujemy zdrowie i bezpieczeństwo. Dla pokreślenia naszej specyfiki i odrębności kultywujemy tradycję obchodów dni swego patrona – Misia Uszatka.

Przedszkole funkcjonuje od 9 listopada 1970 r. Usytuowane jest w centrum miasta na osiedlu „Rzemieślnicze”.

Baza przedszkola i organizacja działalności sprzyjają wszechstronnemu rozwojowi dziecka i zapewniają bezpieczne i higieniczne warunki pobytu. Preferujemy nowatorskie metody wspomagające rozwój dziecka zgodnie z jego wrodzonym potencjałem i możliwościami.

Przedszkole w swoim dorobku posiada m.in. Certyfikat Jakości Partnerskie Przedszkole, Optymistyczne Przedszkole, Zachodniopomorska Placówka Jakości, Optymistyczna Strefa Oświatowa.

Aktualnie w przedszkolu funkcjonuje 5 oddziałów, do których uczęszcza 125 dzieci w wieku od 3 do 6 lat. Kadra przedszkola liczy 22 osoby, w tym 10 nauczycieli i logopeda.

Patron Przedszkola

„Dziecko, kładąc się do snu, nie chce zerwać kontaktu z realną rzeczywistością, trzyma za rękę matkę lub ojca, a gdy ich nie ma, przytula do siebie swego misia” — Antoni Kępiński

Patronem naszego przedszkola od 2000 roku jest sympatyczny

MIŚ USZATEK



Miś Uszatek pojawił się na świecie 50 lat temu (1957).
Jego twórcami są dwaj panowie: poeta i bajkopisarz – Czesław Janczarski
oraz artysta grafik – Zbigniew Rychlicki.

Miły i sympatyczny niedźwiadek początkowo gościł w pisemku dla dzieci „Miś”, którego był patronem. Później stał się bohaterem licznych książek, tłumaczonych również na obce języki. Popularność Misia wzrosła od roku 1975, kiedy to Studio Małych Form Filmowych Se-Ma- For w Łodzi rozpoczęło produkcję lalkowego serialu z Uszatkiem w roli głównej. Łącznie wyprodukowano 104 odcinki.

Filmy o przygodach Misia Uszatka zawierają wiele treści poznawczych, kształcących i wychowawczych. Dzięki swoim przygodom Miś pomaga wprowadzać dzieci w świat otaczającej przyrody, świat społeczny, uczy współdziałania w grupie, rozwiązywania dziecięcych problemów, rozbudza w dzieciach ciekawość świata. Uczy prawidłowych zachowań i szacunku do otoczenia. Dzięki temu, iż autor obdarzył go cechami człowieka, pokazuje świat ludzkich emocji i uczuć. Przygody Misia Uszatka i grupy jego przyjaciół są pełne humoru, który jest tak bliski dzieciom i który sprawia, że nauka staje się wspaniałą zabawą. Poznając bliżej Misia Uszatka łatwo zauważyć, iż posiada on wiele pozytywnych cech: zawsze mówi prawdę, uczy dzieci takich wartości, jak przyjaźń, wierność, lojalność, życzliwość, empatia, niesienie pomocy innym. Miś zawsze ma dobre maniery, ma w sobie pogodę ducha, optymizm oraz naturalną potrzebę zabawy i radości, która jest ściśle związana z dzieciństwem. Wszystkie przygody Misia Uszatka zawierają jakieś wychowawcze przesłanie, a każdy odcinek kończy się nauką, wnioskiem lub przestrogą.

Nie ma wątpliwości, że Miś Uszatek jest postacią ponadczasową. Wychowało się na nim kilka pokoleń. Także dziś może kształtować gusta i świadomość małych Polaków oraz pomagać w dydaktyce i wychowaniu. Bohater nadal jest idealnym wzorem dla najmłodszych, dlatego każdy z nich powinien go poznać.

W dzisiejszej rzeczywistości, w której media proponują dzieciom bajki pełne agresji, walki, przemocy, w których morał nie istnieje albo budzi nasze wątpliwości, bardzo istotnym w wychowaniu małych dzieci jest wyszukiwanie i promowanie postaci reprezentujących ponadczasowe wartości. To właśnie Miś Uszatek jawi nam się jako prawdziwy przyjaciel przedszkolaków. Dzieciom łatwo jest identyfikować się z Uszatkiem bowiem z jednej strony przypomina on dostępną wszystkim pluszową zabawkę, z drugiej – jest „poważnym” partnerem, kolegą z przedszkola.

Dlaczego wybraliśmy postać Misia Uszatka na patrona naszego przedszkola?

Prawdą jest, że Miś Uszatek to postać bajkowa, lecz jest znany i lubiany przez dzieci. Ten niedźwiadek z oklapniętym uszkiem bawi i wzrusza już trzecie pokolenie polskich dzieci. Książki Misia Uszatka towarzyszą przedszkolakom przez cały rok, a ich bohater niejako uczestniczy w codziennych smutkach i radościach. Miś Uszatek jest postacią z którą dziecko może się identyfikować, bo przecież poprzez świat bajkowych bohaterów uczymy w przedszkolu poznawania świata.

Przygotowania do nadania przedszkolu imienia Misia Uszatka

– Przygotowania rozpoczęliśmy w roku szkolnym 1999/2000 realizując wiodący temat roczny „Przybliżenie dzieciom postaci Misia Uszatka – bohatera wielu utworów Czesława Janczarskiego i dobrego przyjaciela dzieci”.
– Gromadziliśmy utwory o Misiu Uszatku w formie książek, nagrań magnetofonowych, filmów video.
– Książki Cz. Janczarskiego o Misiu Uszatku były inspiracją do rozmów, oceny zachowania bohaterów, prac plastycznych, zabaw tematycznych i inscenizowanych.
– Przy współudziale Rodziców opracowaliśmy logo przedszkola.

Nadanie imienia

– Uchwałą Nr XIX/346/2000 Rady Miejskiej z dnia 23 listopada 2000 roku zostało nadane imię „Misia Uszatka” Przedszkolu Nr 10 przy ul. Rzemieślniczej nr 6 w Koszalinie
– Rada Rodziców ufundowała tablicę pamiątkową z postacią patrona, która została uroczyście odsłonięta z okazji XXX – lecia istnienia przedszkola ( grudzień 2000 r.)

Metody pracy stosowane w przedszkolu

Codzienną pracę pedagogiczną wzbogacamy o nowatorskie metody:
 

PEDAGOGIKA CELESTYNA FREINETA

Działania, które podejmujemy, mają na uwadze przede wszystkim wspomaganie wielostronnego rozwoju osobowości dziecka. Stąd pedagogika Celestyna Freineta obecna jest w naszym przedszkolu. Célestin Freinet (1896 – 1966), pedagog francuski, twórca „francuskiej szkoły nowoczesnej” (ecole moderne français). Opracował własną metodę nauczania początkowego, eliminującą podręczniki szkolne i tradycyjne sposoby prowadzenia zajęć lekcyjnych. Metoda wykorzystywała swobodną ekspresję, aktywność i twórcze działanie dziecka. Metodę swą oparł na pracy-zabawie, która najbardziej odpowiada potrzebom dzieci.
Pedagogika ta uwzględnia wszechstronny rozwój dziecka, jego potrzeby, możliwości i naturalny sposób życia. Szanuje jego indywidualność i odrębność. Uczenie i wychowanie oparte jest na dialogu, współpracy, odpowiedzialności, tolerancji, rozwijaniu wewnętrznej motywacji, samodzielnych i grupowych doświadczeniach oraz aktywnym współuczestniczeniu dzieci.
Podstawę teoretyczną pedagogiki Freineta stanowi wielokierunkowa ekspresja dziecka: językowa, literacka, plastyczna i muzyczna. Źródłem wiadomości i ekspresji dziecka jest w tej koncepcji przeżyte doświadczenie, które rzutuje na jego wypowiedź w słowie, rysunku, rzeźbie, piosence. Freinet dążył do zapewnienia maksymalnego rozwoju dziecka poprzez jego udział w różnych formach ekspresji.
Freinet poświęca również wiele uwagi problemom społecznym, które warunkują powodzenia i niepowodzenia poczynań pedagogicznych w życiu przedszkolnym i szkolnym dziecka. Jeśli chodzi o wiek przedszkolny, podstawowym założeniem wychowawczym jest – jego zdaniem – indywidualne doświadczenie poszukujące dziecka. Zadaniem nauczyciela jest stwarzanie dzieciom warunków do możliwie najszerszego stosowania doświadczeń „po omacku”. Polegają one na zorganizowaniu bogatego naturalnego środowiska, w którym dziecko zapoznaje się z otoczeniem, z rozmaitymi jego elementami, zajmuje się nimi, poszukuje.
Techniki wykorzystywane w pracy z dziećmi, oraz sposoby ich wykorzystania:

  • Swobodne teksty. Technika ta ma na celu kształtowanie umiejętności poprawnego wypowiadania się, wyrażania własnych myśli i przeżyć. W przedszkolu nauczyciel ustala temat. Dzieci same układają zdania na ten temat. Tworzą opowiadanie a nauczyciel zapisuje pomysły dzieci.
  • Korespondencja międzyprzedszkolna. Technika stwarza możliwość korespondowania z rówieśnikami z innych przedszkoli. Dzieci poznają zasady pisania listów, stosują małe i wielkie litery, zwroty grzecznościowe. Oprócz tego mogą wysyłać swoje rysunki, gazetki, ciekawe teksty itp. Dzięki korespondencji dzieci poznają zwyczaje innych rówieśników.
  • Swobodna ekspresja plastyczna, muzyczna i teatralna. Istnieje ścisły związek między ekspresją słowną, a ekspresją plastyczną, muzyczna czy teatralną. W pracy z dziećmi inspiracją jest: muzyka, wiersz, opowiadanie, zdarzenie, wycieczka czy też przeżycie osobiste. Swobodna ekspresja ma ogromny wpływ na rozwój osobowości dziecka, uczy odpowiedzialności za swoje dzieło. Naszym zadaniem jest tworzenie klimatu i nastroju wyzwalającego chęć do uzewnętrznienia uczuć i emocji dzieci.


METODA F. FROEBLA „DARY”

Koncepcja F.Froebla oparta jest na pracy z materiałami, których dostarcza przyroda oraz z przedmiotami, jakimi są zabawki celowo stworzone przez dorosłego dla dziecka. Są to tak zwane dary, czyli materiały, które mają postać wełnianych piłeczek oraz zestawów drewnianych klocków w kształcie sześcianów, walców, graniastosłupów, a także- mozaiki, patyczki, pierścienie, i punkty. Służą dzieciom do zabaw percepcyjno- manipulacyjnych, badawczych oraz umożliwiają rozwój zdolności artystycznych. Dzieci podejmują z ich wykorzystaniem zabawy badawcze, tematyczne i konstrukcyjne, poznają świat matematyki, tworzą ornamenty. Wymienionym aktywnościom towarzyszy śpiew, ruch oraz słuchanie literatury.

Dary można wykorzystywać do ćwiczeń umysłowych i twórczych. Dzieci w zabawach swobodnych tworzą z nich:

  • kształty naturalne, inaczej zwane formami życia. Są to konstrukcje, które dzieci układają z wyobraźni lub posługując się wzorem,
  • kształty wiedzy to konstrukcje ilustrujące zjawiska matematyczne o charakterze arytmetycznym lub geometrycznym; dzieci układają np. pionowe lub poziome płotki, ilustrujące treść zadań matematycznych,
  • kształty piękna to wzory o charakterze ozdobnym, układane jako rytmy pasowe lub wzory o charakterze gwieździstym, układane jako rozety lub powstające w układzie krzyżowym; podczas układania takich ornamentów dzieci wykorzystują zjawiska matematyczne, np.  przesunięcie równoległe, a także obroty.

2015-11-10-dary-wszystkie-1

METODA E. GRUSZCZYK – KOLCZYŃSKIEJ, E.ZIELIŃSKIEJ

Celem tej metody jest wspomaganie rozwoju umysłowego dzieci. Zaplanowane działania służą wprowadzeniu nowych treści lub uporządkowaniu i ukierunkowaniu nagromadzonych doświadczeń dzieci. Głównym sposobem uczenia się matematyki jest rozwiązywanie zadań. Nie wszystkie dzieci radzą sobie z tą umiejętnością. Często napotykają trudności, zniechęcają się do wykonywania kolejnych działań, aby uniknąć przykrości. Należy dostosować więc treści kształcenia do możliwości intelektualnych dzieci. Ta metoda ma właśnie wspomagać rozwój umiejętności matematycznych dzieci i uczyć je radzenia sobie z emocjami. Okres przedszkolny to czas otwierania się ciekawskich, dziecięcych oczu na świat, czas poznawania i doświadczania. To także okres wielkich możliwości, które wymagają odpowiedniej stymulacji i bodźców potrzebnych do kształtowania czynności umysłowych. W edukacji matematycznej ważne jest, aby mieć świadomość tego, w jaki sposób dzieci w wieku przedszkolnym uczą się. Edukacja matematyczna metodą E. Gruszczyk – Kolczyńskiej sprzyja stymulowaniu uzdolnień matematycznych u dzieci a także dobrze przygotowuje je do nauki matematyki w szkole. Metoda sprzyja rozwojowi inteligencji operacyjnej dzieci, uodparnia je na sytuacje trudne i rozwija umiejętności matematyczne.

 

METODA WERONIKI SHERBORNE

Zwana Metodą Ruchu Rozwijającego jest metoda niewerbalną, poprawiającą komunikację dziecka z otoczeniem.Głównym założeniem jest posługiwanie się ruchem jako narzędziem we wspomaganiu rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń rozwoju.Zadaniem jej jest rozwijanie przez ruch sprawności ruchowej, świadomości własnego ciała, przestrzeni działania w niej, a także dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu. Umożliwia ona zaspakajanie potrzeb bezpieczeństwa, wzrostu i rozwoju, a także potrzeb społecznych i poznawczych. Pozwala na osiągnięcie zamierzonych efektów eliminując strach i obawę.

 

PEDAGOGIKA ZABAWY

Pedagogika zabawy jest metodą, która stwarza możliwości dzieciom do działania w atmosferze akceptacji i zaufania.Celem pedagogiki zabawy jest dostarczenie prowadzącemu różnorodnych pomysłów, które umożliwią świadomą i kreatywną pracę z grupą.Aktywizowanie uczniów w procesie nauczania jest obecnie uznawane za najważniejszą zasadę nauczania i uczenia się. Głównymi celami pedagogiki zabawy są: harmonijny i wszechstronny rozwój dziecka, pomoc w odkrywaniu najlepszych cech dziecka.

 

DRAMA

Jest specyficzną metodą w nauczaniu i wychowaniu, która polega na rozwiązywaniu problemów poprzez działania w roli, poprzez uczestniczenie w fikcji dramatycznej, najczęściej improwizowanej lub opartej na tekście literackim. Drama uczy samodzielności myślenia i działania, aktywności i otwartości, rozwija emocje, wyobraźnię i fantazję, także elokwencję i plastykę ciała, wyrabia umiejętność współżycia i pracy w grupie.

 

METODA CARLA ORFFA

Głównym elementem tej metody jest śpiew i gra na prostych instrumentach perkusyjnych. Pozwala na twórczą samodzielność dzieci, poszukiwanie różnych rozwiązań. Taka aktywność prowadzi do intensywnego rozbudzania wyobraźni i wrażliwości muzycznej.

 

METODA RUDOLFA LABANA

Jest to metoda twórczej gimnastyki. Każdy ćwiczy to, na co ma ochotę. Nauczyciel podczas prowadzenia zajęć łączy słowa, rytm i muzykę.Zabawy prowadzone tą metodą są dla dzieci źródłem odprężenia i relaksu. Dzieci wzbogacają swoje doświadczenia związane z wyczuciem własnego ciała, ciężaru i przestrzeni, mogą swobodnie wyrażać własną osobowość poprzez ruch inspirowany muzyką.

 

METODA KNIESSÓW

Jest to metoda, która ma na celu kształtowanie i rozwój fizyczny dziecka poprzez ruch, muzykę, zastosowanie oryginalnych przyborów.Ćwiczenia odbywają się na wszystkich grupach mięśniowych z uwzględnieniem automasażu. Jednocześnie uwrażliwia się małe dziecko na piękno muzyki klasycznej. W metodzie tej główny nacisk kładzie się na ruch. Ważną rolę w metodzie Kniessów spełniają przybory do ćwiczeń ruchowych, przybory do wytwarzania dźwięków.

 

METODA DOBREGO STARTU M.BOGDANOWICZ

Metoda ta doskonale przygotowuje dzieci do czytania i pisania oraz zapobiega trudnościom w ich opanowaniu. Metoda Dobrego Startu angażuje jednocześnie wiele zmysłów, dodatkowo usprawnia koncentrację, pamięć i operacje myśleniowe. Dzięki zastosowanym ćwiczeniom stale doskonalona jest poprawna wymowa, a także rozwijany jest słuch fonematyczny np. poprzez wydzielenie sylab i głosek ze słów. Dzieci wyrabiają sobie prawidłowy nawyk trzymania i posługiwania się narzędziem pisarskim. Podczas wykonywania różnych zadań dzieci uczą się także umiejętności mieszczenia się w liniaturze podczas odtwarzania wzoru tworzącego szlaczek. Dzięki stosowaniu tej metody dziecko nabiera wiary we własne siły, odkrywa własne zdolności, jak również wdraża się do samokontroli. Metodzie tej towarzyszą piosenki i ciekawe zadania, które sprawiają dużo frajdy.

 

METODA PROJEKTU

Metoda projektu polega na samodzielnym inicjowaniu, planowaniu, wykonywaniu i ocenie realizacji zadań edukacyjnych. Pozwala zatem dzieciom na samodzielne rozwijanie zainteresowań, kierowanie własnym uczeniem się podczas gdy nauczyciel pełni funkcję wspomagającą, kierującą i organizującą. Projekt, to metoda w której:

  • dziecko, lub grupa prowadzą badania na jakiś temat, który jest dla nich ważny i odnosi się do ich życiowych doświadczeń,

  • aktywność badawcza może trwać dłuższy czas,

  • dzieci planują działania samodzielnie lub w grupach,

  • dzieci wybierają miejsca zajęć terenowych,

  • dzieci wybierają materiały źródłowe.